Terugblik 2014

De route van de 51e SLS Classic liep dit jaar via Maastricht, naar Luxemburg, en via Antwerpen terug naar Scheveningen. Onder goede weersomstandigheden, op de aankomst in Scheveningen na, waar de finishparty in Carlton Beach op zondagmiddag door een flinke plensbui werd ‘opgeluisterd’.

Deze editie van de SLS Classic is volgens de ge-enqueteerde deelnemers zeer succesvol verlopen. Het totaaloordeel van ruim 94% van de deelnemers aan het evenement was ‘goed tot zeer goed’. De waardering van de deelnemers gaat vooral ook uit naar het totaalconcept: de gereden route, de uitdaging die de uitzetters daarin dagelijks verstoppen, de catering, de hotels en vooral ook de sfeer onderling tussen de deelnemers in de verschillende klassen.

Bijzondere reacties krijgen we bij SLS natuurlijk ook regelmatig, en meestal houden we die bescheiden voor onszelf. Maar om eens te illustreren wat deelname aan SLS met een ‘gewoon’ mens kan doen, laten wij in onderstaande deelnemer Peter Jan Smit aan het woord, die voor het eerst in de expertklasse deelnam en die een beschrijving van zijn ervaring in SLS 2014 maakte voor het clubblad van AMAC te Amersfoort. Het zegt wat ons betreft genoeg, zo niet alles:

SLS 2014

Vol ongeloof

Direct na de finish van de SLS 2014 is er traditiegetrouw een mooie BBQ op het strand. Na een ontvangst ‘op st(r)and’ mogen alle klassiekers op de boulevard staan. In een mooie grote tent kunnen alle equipes onder genot van een hapje en een drankje langzaam toeleven naar de prijsuitreiking. Zo ver zijn wij echter niet gekomen. 1 drankje hebben we net gehaald maar na een korte blik naar elkaar wisten we genoeg: we willen naar huis!

In de auto kwam de ontspanning en de ontlading. Vol ongeloof, scheel van de hoofdpijn door de inspanning zaten we stil en verslagen in de auto. We hebben 4 dagen – 8 etappes – in de expert klasse van de SLS overleefd. Sterker nog: we zijn zwaar onder de indruk! Wat een rally, wat een niveau! Diep respect voor de uitzetters Bart (den Hartog) en Peter (Rovers) die het gelukt is tot in de laatste pijl van de laatste etappe de spanning in de rally te houden.

Waar we ooit riepen – nou ja ooit …. dit is pas onze 2e SLS – dat de SLS een prima training is voor de Tulpenrally, zijn we geneigd dat na deze SLS om te draaien. In de SLS wordt net als in de Tulp ook op schaal 1:100.000 gereden. Die schaal train je in Nederland vrijwel nooit. Maar waar de Tulp een dag (dag 2) echt moeilijk was, bleef SLS iedere etappe een uitdaging.

 

De grote lijn

Omdat dit mijn 2e SLS was kan ik alleen over deze laatste 2 jaren spreken. Waar vorig jaar nog een Comfort-Tour-Sport klasse de indeling werd gehanteerd, ging dit jaar een Tour-Sport-Expert klasse van start. Ambitieus zoals we zijn gaan we dit jaar voor de zwaarste klasse, de experts. Dat is wat boven de macht, maar oh wat was het gaaf. In het begin riep ondergetekende dat hij pijn wilde lijden, nou dat is gelukt. Van begin tot het einde. In het laatste traject werd nog even een regularity (onverwachts) gepropt en Joep (Wanders) riep mij nog na: “Nou Smitje, je wilde toch pijn lijden….. succes!”.

De route liep dit jaar van Scheveningen via België naar Maastricht. Vervolgens is dag 2 de route van Maastricht via Duitsland naar Luxembourg om vervolgens op dag 3 naar Antwerpen te rijden. Zondag nog een finale in Zeeland om weer te finishen in Scheveningen.

Het is niet de bedoeling om de 4 prachtige rally-dagen helemaal uit te schrijven – je moet er gewoon bij zijn – maar wel zullen we enkele hoogtepunten (voor ons soms dieptepunten) de revue laten passeren…

 

Dag 1 en de ezel die zich weer aan dezelfde steen stootte…

In de bar – waar anders – had ik nog een mooi verhaal. Over de uitzetter Bart die tijdens de 8terhoek classic een prachtige val had bedacht in het traject pijlen-kortst en punten-vrij. Een lastige combinatie omdat op weg naar een punt de route vrij is dus onderweg niets genoteerd mag worden terwijl bij de pijlen-kortst iedere RC een ‘tsjakka’ is! In de eerder genoemde 8terhoek classic was de val als volgt: een lastige pijl met een dubbele herconstructie die maakte gebruik van een RC die ook was opgenomen op weg naar het vrije punt. Deze RC dus schrijven in de herconstructie, maar niet op weg naar het punt. Bij dat punt stonden 2 letters. Een precies op het punt, een er vlak na. Dat punt er vlak na was fout vanuit de vrije route theorie …… maar we gingen weer op weg naar een pijl dus wel schrijven. Prachtig! Maar het kostte me die dag wel de overwinning in de sportklasse. Dat zou me niet weer gebeuren… Tot in de SLS. Mijn rijder had ik nog gewaarschuwd en weldra kwam een identieke val langs. De kop van deze alinea geeft wel aan of ik hem deze keer door had of niet…

 

Dag 1 – een mooie anekdote

’s Avonds tijdens de dagprijsuitreiking kwam Peter Rovers nog met een mooi verhaal. Over oude weg situatie bij een boerderij waar inmiddels de weg om de boerderij heen was gelegd. De val was geboren. De pijl over de oude weg en maar afwachten. Omdat die oude weg nu erf was, is het wel zo netjes om dat mee te delen aan de bewoners. Bart is daar een keer of 3 langs geweest maar dan was niemand thuis. Eigenlijk was al besloten om de route af te pijlen. Op weg naar deze plek zag Bart opeens dat de bewoners er nu wel waren! Snel aanbellen en het hele verhaal uitleggen. De dame in kwestie vroeg: “en wanneer komen al die autootjes dan?” Nou zei Bart…. de 1ste over 20 minuten! De bewoners hebben toen snel stoelen gepakt en hebben – om het hoekje om de val niet te verraden – een top dag gehad.

 

Dag 2 – Niet altijd de winnaar volgen….

Op enig moment krijg je het steeds beter door. Een van de lessen is ‘eigen’ route rijden en je weinig aantrekken van anderen… Totdat…. Op dag 2 kregen we ‘ergens’ in de route een nieuwe kaart met in de start een leuke regularity. Altijd grappig om te zien wat tijdsdruk met je bekwaamheid in het maken van keuzes doet. Maar goed daar gaat het hier nu niet over. Even later kwam een mooi leer momentje langs om zo maar te zeggen – achteraf. Vlak voor de TC, als de tijd vaak al wat krap wordt, ontdekte ik een mooie kortere route ‘in de pijl’. Hiermee bedoel ik dat als je opzoek bent naar de kortste route deze soms ligt opgesloten door in de pijl te rijden en dan middels een rondje korter uit te zijn. Ook hier lag bij pijl E een mogelijkheid. En ja hoor iedereen ging na pijl D links terwijl wij rechtsaf gingen. Gewaagd! Na 100 meter riep mijn rijder dat de latere winnaars de broertjes Van Palen ook rechts gingen. Bingo! Vlak na het oprijden van de pijl stond al een RC klaar en mooier kan haast niet. Rondje rijden betekende nog een keer de Y. Maar wat gebeurde er? Vlak na het vinden van RC Y gingen de Van der Palen’s weer terug? He? Wat? Ik heb toen de foute beslissing genomen om de hele stuk vertwijfeld achter Van der Palen aan te rijden. Na de TC vroeg ik Arjan waarom? Laconiek antwoordde hij: ja dat was een foutje van mij, stom. Tjsa…..

 

terugblik2014_1Dag 2 – Grote mannen blijven kleine kinderen

Een van de redenen om Expert-klasse te rijden is wat mij betreft de beroemde ‘wijnvelden’- avond etappe. Niet moeilijk maar o zo leuk. Alle equipes jong, oud en nog ouder komen met een grote smile van oor tot oor uiteindelijk bij het hotel. Op een kaart 1:25.000 (vorig jaar was deze 1:12.500) moeten een serie pijlen worden gereden op een redelijk krap schema. Op vrijdagavond waarin het lijkt alsof iedere Luxemburger zich binnen heeft verstopt. O,o wat is dit leuk. Alleen hiervoor zou je de SLS rijden. Wat een feest. Alsof alle rijders en navigators ADHD hebben en 12 blikjes Red Bull hebben gedronken zo stuiterend komen ze laat de eetzaal binnen waarin de andere deelnemers al netjes zitten te eten.  Dit is niet na te vertellen….. dit MOET je gewoon doen!

 

Dag – 3 Het gaat lekker…. Of?

Zeker gaat het lekker. Uiteindelijk weten we dat we nog ervaring te kort komen maar door het kiezen van de juiste etappe, tonen we met enige trots deze etappe klassering…..

terugblik2014_2

En om heel eerlijk te zijn de etappe erna:

terugblik2014_3

Dat is dus ook de SLS. Twee echt stomme foutjes (terwijl ik …. ach laat maar) en hoppa laatste. Welkom in de expert klasse SLS!

Dag 4 – Grote finale

De avond ervoor waren we al gewaarschuwd. Het venijn zat in de staart. In een hele leuke Zeeland-eiland-hoppen etappe werd dat duidelijk. Waar de Tulp uitgaat als een nachtkaars op de laatste dag door die oersaaie etappe van Maastricht naar Noordwijk bloeit de SLS nog 1 keer op!

terugblik2014_4Na een mooie morgen- met ook wat geneuzel maar dat mocht de pret niet drukken – werden we bij Hellevoetsluis, de laatste etappe, de laatste kaart op een 1:100.000 (!) kaart naar de laatste 4 punten en pijlen gedirigeerd. Vlak voor pijl 34 werden we door de contactpersonen Yolanda Zijl  en Joep Wanders keurig opgevangen en kregen we nog een regularity mee… Van Pijl 34 rechts naar 35 om vervolgens vlak voor 34 weer rechts naar 36 te gaan. Niets moeilijks aan. En je weet dat je bij 1:100.000 vooral geduld moet hebben omdat de weg meestal wat later dan je verwacht en gemeten hebt, uiteindelijk komt. In een regularity niet makkelijk. terugblik2014_5En zeker niet met wat de heren Den Hartog/Rovers nu weer bedacht hadden. De weg rechts voor pijl 34 kwam veel eerder dan verwacht. Op zich lastig maar niet onmogelijk. Normaal snel keren en de fout herstellen want volgens de kaart moest je nog een stukje rechtdoor. Tenzij, tenzij, tenzij de heren vlak na de bocht op het verkeerde weggetje een ‘end of regularity’ controle post neer hadden gezet! Als vliegen op de spreekwoordelijke stroop of str.nt gingen 18 van de 20 equipes er met boter en suiker in! Allemaal fout, allemaal aangetrokken door die ene eindcontrole, die overigens bemand werd door een mooie jonge dame maar dat even geheel terzijde….

terugblik2014_'6IN EEN WOORD BRILJANT! En zelfs in de laatste pijl dachten wij nog bijdehand te zijn door de juiste route door Spijkenisse te rijden naar het Noorden, bleek er ook nog een weg naar het Oosten door Spijkenisse heen te lopen. Het venijn zat echt in de staart en die staart was lang en giftig.

 

Weer terug in Scheveningen

Het werd nog spannend in Scheveningen. Equipe Van der Palen had zich eigenlijk al bij het verlies neergelegd. Equipe Boekel/Luksemburg rekende zich rijk want zij hadden de laatste regularity wel goed gereden! Uiteindelijk werd de uitslag toch anders door neutralisatie van die laatste mooie etappe. Jammer!

SLS 2014. 4 dagen strijd op het scherpst van de snede. 4 dagen mooie routes. 4 dagen strak georganiseerd (bedankt Cees de Jong en team). 4 dagen pijn lijden en genieten. Maar dat wilden we toch?

 

w.g Peter Jan Smit

equipe 20