De Rally Scheveningen – Luxemburg – Scheveningen reed dit jaar met Fiva A-status van 25 t/m 28 augustus de klassieker op  regelmatigheidsrally gebied. Het was een moeilijke rally, met heel veel lange trajecten en als onvoorziene bijkomstigheid, immens zware plensbuien (gewone regenbuien kon je dit niet meer noemen).

 

Al met al een zware beproeving zowel fysiek als mentaal. Dit was de rally die de kerels van de jongetjes scheidde. Het uithoudingsvermogen werd zwaar op de proef gesteld en leverde als gevolg een enorme voldoening op voor iedere equipe die de rally uitreed.

 

Dag 1

We schrijven 25 augustus op de boulevard van Scheveningen, de start om 11 uur werd opgesierd met een fantastisch zonnetje en veel publiek. (Het vroegere om 8.00 uur starten is als gevolg van de files niet meer mogelijk, mede daardoor is het evenement van 3 naar 4 dagen gegaan.) Over de Zuid-Hollandse eilanden werd men pas onder Rotterdam blootgesteld aan de eerste proeven. Het derde traject sloot af op de Zeelandbrug, nog steeds met mooi weer. Verder Zeeland in kwamen zowat alle kaartleessystemen voorbij en diep in Zeeuws-Vlaanderen was de zon ver te zoeken. Op het circuit in Brugge waar een snelheidsproef werd gereden, werd het deelnemersveld geconfronteerd met de eerste regen, die daarna drie dagen lang de rally zou teisteren.

De aankomst in Oostende was ondanks het weer toch feestelijk, met de opstelling van de auto’s op het plein voor de zee en een warm onthaal in het panoramarestaurant boven het Casino. Na die prima verzorgde maaltijd was er werk aan de winkel: de avondetappe. Die opdracht bleek voor velen een maatje te groot. Omstreeks middernacht kwamen ze als verdrietige, zielige, natte hondjes terug in hun mandje, maar de ontmoetingen en sterke verhalen aan de bar werkten gelukkig lavend.

Dag 2

Donderdag 26 augustus etappe 3 en 4: Oostende-Luxemburg. Deze dag bleek zeer bepalend voor de algehele beoordeling, een heel lange en zware rally. (Let wel: van het oude soort; want vergeet niet dat de oorsprong van deze rally in 1952 een rally was van Scheveningen-Luxemburg-Scheveningen non-stop, binnen 24 uur.) Met die wetenschap durf je toch niet meer te klagen? De moeilijkheidsgraad van de kaartleessytemen en de ongelooflijk afwijkende wegsituatie wat betreft realiteit versus kaart brak velen op. Maar toch kon iedereen nog wel memoreren hoe mooi het landschap was.

Gelukkig maar, want in deze route had de rally-architect Hans Brinkman zijn ziel en zaligheid gelegd. De sportklasse boenderde met een enorm tempo over de moeilijkste vallen die de uitzetter bedacht had; de tourklasse, die een kortere route reed, moest alle zeilen bijzetten om in de buurt van de tijdsvensters te blijven.

Alhoewel de lunchaankomst een uur uitliep was het wonderbaarlijk dat de aankomst in Luxemburg op Place Guillaume II nog maar 10 minuten vertraging op het tijdschema opleverde. Zou dat de door Van Lanschot Bankiers aangeboden toast met Champagne zijn geweest?

Het was een gezellige boel op het gemeentehuis en het mooie van zo’n rally is dat samen rijden en zwoegen ook verbroedert.
Het absolute hoogtepunt op culinair gebied was bereikt: Hotel Royal met een werkelijk royaal diner.

Dag 3

Vrijdag 27 augustus, vertrek van Place Guillaume voor een geneutraliseerde vrije route naar Clervaux: lunch met een lasagna op zijn best in een boeren hofstede, waar Peter Ecury weer een van zijn smaakvolle historische anekdotes deelde met het gezelschap. (Meer ‘wind’ in de bandjes en het is een Volvo ‘Amazon’, uit de serie ‘Jan, Jans en de kinderen gaan op rally’.)

Een uniek moment van onverwachte zonneschijn werd al direct na de lunch vervangen door een waterval met een kracht van 10 ‘op de schaal van Pelleboer’. Die regen heeft iedereen parten gespeeld, maar ook gevormd: we zullen laten zien wat we waard zijn!. De regen kon niet verhullen dat Luxemburg en de Ardennen toch wel een heel mooi gebied zijn, zowel qua landschappelijke waarde alsook en vooral omdat het de meest ideale rally-omgeving is; vlak en heuvelachtig, altijd weer lange bochten met een onverwachte haarspeldbocht, beekjes (l’Ourthe) alsook ‘de goede oude’ Maas, (la Meuse). We waren inmiddels vanaf de lunch in de greep van de grillen van route-uitzetter 2: Peter Rovers (nederlands kampioen), die de lat ‘iets’ minder hoog had gelegd.

Alhoewel het een volle dag werd met veel routeopdrachten was iedereen toch op tijd binnen om half acht, in Kasteel Vaalsbroek. Jammer van die ons in het vooruitzicht gestelde barbecue in het kasteelpark, de regen dwong het gezelschap naar binnen.

Dag 4

Zaterdag 28 augustus, 7 heit de klok als de eerste deelnemers starten, het zal weer een lange dag worden. De officials die zich in een bos moesten posteren werden opgeschrikt door een boswachter die kwam melden dat ze midden in een gebied zaten waar een jachtvereniging zijn schietterrein had. Voordat de jagers hun geweren richtten werd deze onheilstijding door de man ook overal op bomen geniet met de tekst ‘pas op: kogelgevaar’. De betreffende tijdcontrole werd 800 meter verplaatst, waardoor de rallykaravaan met een lusje om het bos heen, buiten het bereik van de jachtlustigen bleef.

Uiteindelijk zou deze dag haar hoogtepunt vinden op het circuit van Arendonk (naast Turnhout), waar op een oud en verlaten, deplorabel circuit een snelheidswedstrijd werd gehouden. De modder en het brakke beton maakten er een kermisattractie van, iedereen als kinderen zo blij. Bij de Alpine schoot er zelfs een bougiekabel los. Terug naar Holland door het Brabantse land, waar bij de laatste TC (tijdscontrole) de nummers 1, 2 en 3 van de sportklasse hun eigen feestje vierden en poseerden voor de aanwezige fotografen met hun auto’s in formatie op een akkerveld. Zij wisten na lange en zware strijd wie het van wie gewonnen had.

Volgens een goede gewoonte werden we door sponsor Trust getrakteerd op een broodje kroket, de laatste versterking voor de eindsprint.

De autotrailer van Jan Tinga kwam vol terug: 8 auto’s hadden het niet gehaald. Er werd veel gesleuteld onderweg, maar iedereen was weer snel mobiel, wateroverlast zorgde bij àlle deelnemers voor extra ongemak.

Juist daarom was het voor de organisatie ook een bonus om op de finish om 17.00 uur op de zonovergoten boulevard van Scheveningen, alleen maar blije en uitgelaten deelnemers ‘binnen te halen’  De aankomstborrel op het grote terras aan de zeezijde van het Kurhaus was een feest op zich, bier en haring, het kon niet op.

Tijdens de prizegiving maakte Fred Brom van sponsor Steltman bekend wie de zo fel begeerde Chopardhorloges hadden gewonnen. De winnaars van deze rally Harm Lamberigts en Bart den Hartog (Ford Escort 1300 GT, 1968) namen het kleinood in ontvangst (voor de derde keer) en maakten goede sier door dit prachtige horloge over te geven aan hun monteur onder het motto: geen overwinning zonder goed verzorgd materieel.  Ovationeel applaus.

De tweede plaats was voor de équipe Albert Boekel en Ad van der Werf in een Alfa Romeo Giulia Super uit 1966. Zij waren vorig jaar eerste en hebben tot het laatst toe keihard geknokt om hun titel te verdedigen, maar moesten in deze editie, in de 3-voudig winnaar de équipe Lamberigts/Den Hartog hun meerdere erkennen.

Het trio werd volgemaakt door de équipe Renger Guliker en Pim ’t Hart in een BMW 2000CS uit 1966.

De uitslag in de sportklasse was, alhoewel spannend, toch zoals die in deze klasse behoort te zijn: in de top 10 zijn het veelal de routiniers.

In de tourklasse kwamen daarentegen verrassend genoeg nieuwe gezichten naar voren en dat belooft veel voor de toekomst.

Het toetje van deze dag was het door Steltman Juwelier aangeboden grote diner in de Kurzaal.

Men keek terug op een zware beproeving, met veel trots en voldoening als beloning. Eigenlijk was iedereen winnaar over zichzelf. De beoordeling van de FIVA waarnemer Colin Francis (OBE) was lovend, alhoewel hij minder te spreken was over het feit dat er maar 3 engelse équipes meededen.

De volgende equipes gingen met de zo felbegeerde haringen (in goud, zilver en brons) naar huis:

Sportklasse

1. Harm Lamberigts – Bart den Hartog, Ford Escort 1300 GT, 1968, 899 pnt.

2. Albert Boekel – Ad van der Werf, Alfa Romeo Giulia Super 1966, 1958 pnt.

3. Renger Guliker – Pim ’t Hart, BMW 2000CS, 1966, 2062 pnt.

Coupe des dames

Mirjam Wolters – Alike de Jager, Triumph 3A, 1968

Tourklasse

1.  Harry Rupert – Piet van Leusden, Austin Healey 3000 MK III, 1967, 2495 pnt.

2. Pascal Quirynen – Dave Budenaers, Triumph TR2, 1954, 3186 pnt.

3. Willem Kamps – Ellen Witten, MG B, 1970, 5820 pnt.

Coupe des dames

Karin Möllenkamp – Dorine Möllenkamp, Alpine A110 Berlinette 1300, 1973

Teamprijzen

1.  Gotcha: Harm Lamberigts – Bart den Hartog; Albert Boekel – Ad van der Werf;

Peter Naaktgeboren – Bennie Roetgerink

2. TR-Club: Pascal Quirynen – Dave Budenaers; Willem de Vries – Kurt

Lievens; Fred Beckman – Peter Plasmans.

3. ROHAC I: Ed Bijster – Bas de Rijk; Pieter Bartelse – Robert Weitmann;

Hans van Dalen – Peter De Munnik